Dopey Challenge, hoe het is begonnen

                                  

Over een paar dagen zal ik in Florida bij Walt Disney World de grootste race van mijn leven tot nu toe gaan lopen, The Dopey Challenge.

Nu eerst nog een even een inleiding hoe het zover heeft kunnen komen :-)

In het jaar 2006 heb ik besloten om na al heel wat jaren de 10EM/ 16.1K van de Dam tot Damloop te hebben gelopen, dat het tijd was voor een nieuwe uitdaging. Ik wilde de Halve Marathon (13.1M/21.1K) gaan lopen. Maar dan wel met een goede voorbereiding, ik loop al vanaf 1998 alleen maar in de omgeving zonder enige traning begeleiding. En ik wilde heel graag de eerste halve marathon bij Walt Disney World (WDW) in Florida doen. Dat leek mij wel wat.
Ik heb mij in maart 2006 aangemeld voor Start to Run bij atletiek vereniging NEA. En daar loop ik nu 10 jaar later nog steeds 2x in de week. Vooral leuk om samen met anderen te trainen, en ik heb er een hoop van geleerd door de jaren heen.
2006 en uiteindelijk 2007 is in meerdere opzichten een bijzondere tijd geweest. Wij hebben helaas in de zomer van 2006 afscheid moeten nemen van mijn oudste nicht, Mildred. Ze is maar 45 jaar geworden. Ze wist dat ik dit ging doen, dat maakte het voor mij extra speciaal om deze loop met haar in gedachten voor te bereiden en vervolgens uit te lopen. De reis was ook bijzonder omdat we dit met het hele gezin, mijn ouders en mijn broer, schoonzus en hun drie kinderen hebben gedaan. Mijn kleine neefje die toen nog maar 3 jaar was, zou net als mij ook een afstand lopen bij Disney. Hij deed mee met de Princess and Pirates loop, maar liefst 100 meter.

Samen met Tristan

                                      
                               

Tristan en Marco bezig aan de 100 meter

Tristan en Demi

Trots

                                           

Na de race

                   

Bijna bij de finish

De eerste halve marathon is een feit

                                               
                                 
                                                                                                         

Ook hebben we daar Oud en Nieuw gevierd, we zijn daarvoor naar Epcot gegaan. Het is een mooie reis geweest. Achteraf gezien helemaal. Het is het laatste jaar geweest dat mijn vader nog niet ziek was, en nu 10 jaar later, zijn de omstandigheden compleet anders. Ik ben nu alleen nog met ma over. Mijn vader is er inmiddels helaas al ruim 6 jaar niet meer, net zo lang is er geen contact meer met mijn broer en zijn kinderen.

De familie 2006

                                       

Oudejaarsdag 2006 in Epcot

                                   
                                       
Op dit moment is het niet goed met de gezondheid van mijn tante Emmie. Kortom ook deze reis is bijzonder. Gelukkig kan ik het nog altijd delen met mijn moeder, en reizen wij ook deze keer samen.

2006

                                 
De uitdaging deze keer is vele male groter dan 10 jaar geleden, ik heb heel veel kilometers getraind en ik heb er ontzettend veel zin in 😀.

Dopey Challenge in het kort: 4 dagen achtereenvolgend lopen, 4 verschillende afstanden. Alle afstanden worden gelopen op het WDW-terrein, De routes zullen door de 4 Disney pretparken gaan.  

De officiële certificaten 5K en Halve Marathon Parijs

September 2016

                                      

                             

Naar huis via Brussel

Maandag 26 september 2016

                                        

Vandaag is het weer tijd om afscheid te nemen van Disney en de in te gaan richting huis.

We gaan eerst nog even ontbijten in het restaurant, en nog een laatste rondje door het winkeltje in het hotel. Dan is het tijd om te gaan rijden.

We gaan via Brussel, niet omdat het sneller is maar omdat we daar in de loop van de middag wat gaan eten in het restaurant waar we al jaren komen. Het is op een plek waar weinig toeristen zullen komen, omdat het simpelweg niet makkelijk te vinden is, als het bestaan er niet van weet. Wij zijn hier oude locals, en zodra wij in de 'buurt' zijn gaan we eten bij de Notelaar in Anderlecht.

http://www.restaurant-denotelaar.be/

De terugreis is voorspoedig gegaan en we zijn weer veilig thuis gekomen. We kunnen we terugkijken op een erg leuk weekend. Het was weer heel fijn om in de wereld van Disney te zijn.  

Halve Marathon Disneyand Paris

Zondag 25 september 2016
             

De dag begint een beetje chaotisch. Ik heb mij verslapen en schrik wakker als het al bijna half 7 is.
Ik ben dwars door alle wekkers heen geslapen, en ma ook. Gelukkig heb ik alles voor de loop al klaargelegd, maar ik heb geen gelegenheid meer om naar het restaurant te gaan en daar wat te eten. Gelukkig hebben we nog broodjes over van de reis, en een banaan. Ik kan niet zomaar zonder eten aan een halve marathon beginnen. Gelukkig hadden we nog genoeg zodat ik niet met een lege maag de deur uit hoef.

Onderweg naar de start is het duidelijk dat ik zeker niet de laatste ben. Het is een stuk drukker dan gisteren. Er doen zo'n 11.000 lopers mee vandaag. En ook vandaag zie ik weer de mooiste creaties richting de start gaan. En vooral weer veel Amerikanen die hierheen zijn gekomen voor deze dag.
Na lang wachten in het startvak, er waren nog wat organisatorische/ beveiligingschecks buiten het park die wat extra tijd in beslag namen, waardoor wij een half uur later konden starten.

Selfie met Captain America

Chip n Dale

Tijdens het maken van deze foto bij Chip n Dale wist ik nog niet dat er een van de een Nederlandse zou zijn. Achteraf blijkt dat de dochter van een kennis in een van de pakken zit.

Ma zit geduldig te wachten op de eerste lopers

Ma d'r uitzicht..

                                   

Ook vandaag gaat de route weer door de 2 parken heen. Een ook vandaag is het een mooie zonsopgang waardoor het er allemaal nog mooier uitziet. Ik ben vandaag ook weer diverse keren gestopt om foto's te maken. Het is wel wat fris, maar met de zon erbij is het goed te doen, en er valt genoeg te kijken onderweg. Afleiding genoeg. Geweldig hoe sommige (heel veel) lopers zich uitgedost hebben, en er echt werk van hebben gemaakt. Onderweg staan diverse drink-eet posten, en ook muzikale entertainment is aanwezig op meerder plekken.

Bij het laatste deel van de route komen we langs ons hotel, en gaan we door en langs de andere hotels om uiteindelijk via The Village bij de finish terecht komen.

 Op ongeveer 2 kilometer voor de finish zie ik ma staan tussen het publiek. Eerder vanochtend in Main Street heb ik haar gemist. Want daar zou ze ook zijn. Achter bleek dat ze daar wel degelijk was, ze had een mooie zitplaats (bij het pleintje aan het begin van Main Street) recht tegenover het kasteel  gekregen van een Disney medewerker. Daar was ik niet op bedacht en heb haar daar helaas dan ook niet gezien.

Maar nu vlak voor de finish hebben we elkaar gelukkig wel getroffen.
Na de finish is er nog gelegenheid voor het laten maken van officiële foto's. Leuk voor de herinnering.

Daarna ma weer opgezocht, en zijn we naar het hotel gelopen, direct door naar de ontbijtzaal. Het was al bijna 11 uur, en je weet nooit of ze het restaurant ook om de normale tijd (11 uur) sluiten. Gelukkig blijkt dit niet het geval. Het zit helemaal vol met 'finishers' en er zullen er nog een heleboel na mij binnenkomen. Dit is goed geregeld, er is meer dan genoeg te eten, en er wordt continue aangevuld.

                                     
Na het late ontbijt, is het tijd om te douchen en even bij te komen van deze ochtend. We hebben vanmiddag niet echt een plan gemaakt. We lopen naar de andere hotels om rond te kijken, en de diverse winkeltjes te bekijken. Ondertussen is het gaan regenen, waardoor het er nu wat triest uitziet. Wat een verschil met vanochtend. We gaan op ons gemak alle winkels binnen.
                                             

Eind van de middag willen we wat gaan eten. Het gekke is dat de meeste restaurants pas na half 6 open gaan. Dat is het nog lang niet, we komen terecht bij de Amerikaanse Diner (daar voelen we ons we thuis). Eén van de weinige eetgelegenheden dat open is. We hebben best trek gekregen. We doen ons tegoed aan een overheerlijke hamburger.
We hebben er lekker kunnen zitten. Het zat er vol met andere lopers, die allemaal behoorlijke eetlust hadden ontwikkeld vandaag.
                                   

We lopen daarna nog wat rond, en kunnen nog een beetje genieten van de zon die weer is teruggekomen. We besluiten de avond met een ijsje bij McDonalds en gaan daarna terug naar het hotel. Benen omhoog en lekker uitrusten.

De Medailles